![\"\"](\"https:\/\/www.soulcomfortonline.com\/wp-content\/uploads\/2011\/08\/money.jpg\")
<\/p>\nW naszym rodzimym bajkopisarstwie, znajdziemy mn\u00f3stwo opowie\u015bci o dw\u00f3ch braciach. Najcz\u0119\u015bciej nie chodzi o kontekst zwi\u0105zk\u00f3w partnerskich, ale o pieni\u0105dze. Jeden bowiem jest bogaty, a drugi biedny. Ten pierwszy okazuje si\u0119 najcz\u0119\u015bciej tym z\u0142ym. Jak \u0142atwo si\u0119 domy\u015ble\u0107 zwi\u0105zek kasy i ciemnej strony mocy wydaje si\u0119 jednoznaczny.<\/p>\n
<\/p>\n
Wielu ludzi s\u0142ysz\u0105c s\u0142owo „zysk” mimowolnie wykrzywia twarz. Albo chytrze si\u0119 u\u015bmiecha. Mina innych t\u0119\u017ceje, sugeruj\u0105c \u017ce rozmowa o pieni\u0105dzach lubi cisz\u0119. Albo w og\u00f3le si\u0119 o nich nie rozmawia, bo gentelmani … I tak dalej. Z drugiej strony d\u0105\u017cenie przez firm\u0119 do osi\u0105gania zysk\u00f3w jest kluczowym warunkiem jej rynkowego powodzenia. Mentalnie „zysk” ma sw\u00f3j specyficzny aspekt kulturowy. O ile Amerykanie dyskutuj\u0105 o nim swobodnie, o tyle dla wielu Polak\u00f3w jest to temat niezr\u0119czny, niewygodny czy wr\u0119cz tabu. Polak bowiem „uszcz\u0119\u015bliwia \u015bwiat swoj\u0105 misj\u0105”, „nie przywi\u0105zuje wagi do pieni\u0105dza” tudzie\u017c „brzydzi si\u0119 wszelk\u0105 komercj\u0105”. Czynienie czego\u015b „dla zysku” brzmi u nas bardzo pejoratywnie.<\/strong><\/p>\n Przedsi\u0119biorca w Polsce bywa pod\u015bwiadomie portretowany jako bezlitosny \u0142ajdak, kt\u00f3ry za ostatni grosz sprzeda w\u0142asn\u0105 matk\u0119. Trudno si\u0119 dziwi\u0107. Wielu przedsi\u0119biorc\u00f3w przez ostatnie dwadzie\u015bcia dwa lata zapracowa\u0142o sobie solidnie na ten obraz. Wcze\u015bniej by\u0142 dorobkiewiczem, prywaciarzem, cinkciarzem, a jego dzieci bananow\u0105 m\u0142odzie\u017c\u0105. A jeszcze wcze\u015bniej – ku\u0142akiem, krwiopijc\u0105, wyzyskiwaczem i panem gn\u0119bi\u0105cym pa\u0144szczy\u017anianych ch\u0142op\u00f3w. Niekt\u00f3rzy uznaj\u0105, \u017ce ostatnim, etycznym przedsi\u0119biorc\u0105 z zasadami by\u0142 Wokulski. Ram\u0105 tego bezlitosnego portretu, wydaje si\u0119 \u00f3w negatywnie postrzegany „zysk”, za kt\u00f3rym kryje si\u0119 jeszcze jedna cecha. Chciwo\u015b\u0107.<\/p>\n Kiedy przedsi\u0119biorca sta\u0142 za lad\u0105 sklepu lub zatrudnia\u0142 kilkudziesi\u0119ciu ludzi, by\u0142 fizyczn\u0105 osobowo\u015bci\u0105, z kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna by\u0142o rozmawia\u0107. Jego spos\u00f3b zarabiania pieni\u0119dzy by\u0142 bardzo szybko weryfikowany przez lokaln\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107. Z peanami pochwa\u0142 lub nagan z ambony na niedzielnych mszach. Gdy w latach dwudziestych XX wieku, zacz\u0105\u0142 zamienia\u0107 si\u0119 w bezosobowe korporacje, w\u0142adz\u0119 przej\u0119\u0142y cyfry, stopy zwrotu, a nast\u0119pnie r\u00f3wnie bezosobowi akcjonariusze. Kiedy banki przeobrazi\u0142y rynek finansowy w wielkie, globalne kasyno, Chciwo\u015b\u0107 rzuci\u0142a im si\u0119 z chichotem na szyj\u0119 ofiarowuj\u0105c wiano swego dziewictwa.<\/strong> Akcjonariusz przyzwyczajony do dwucyfrowych st\u00f3p zwrotu, pogorszenie tej sytuacji odbierze zawsze negatywnie. Dzi\u015b, gdy nadmierny konsumpcjonizm i tabloidyzacja demoluje umys\u0142y czy \u015bwiat zasadniczych warto\u015bci, powinno znale\u017a\u0107 si\u0119 miejsce na dyskusj\u0119.<\/p>\n Mam w pami\u0119ci kilka historii, w kt\u00f3rych „zysk” jest jednym z bohater\u00f3w. Jedna, to prosta ksi\u0119gowa, kt\u00f3ra na pocz\u0105tku lat 90-tych, po kr\u00f3tkiej karierze w Urz\u0119dzie Skarbowym, za\u0142o\u017cy\u0142a w\u0142asne biuro. Ubiera\u0142a si\u0119 przera\u017aliwie odpustowo. Po roku, gdy jej stopa \u017cyciowa wzros\u0142a diametralnie, gust si\u0119 nie zmieni\u0142. Kupowa\u0142a tym razem dziesi\u0105tki odpustowych sukienek. Inna, to historia typowego „toksycznego szefa” idealnie pasuj\u0105cego do \u015bwietnej parafrazy Guntera Oggera „zera w garniturach”. Niszczy\u0142 ludzi dla jednej z\u0142ot\u00f3wki. Ale s\u0105 i \u015bwietne pozytywy. Pewne bajecznie bogate polskie ma\u0142\u017ce\u0144stwo w\u0142a\u015bciciele kilku fabryczek w Niemczech, kt\u00f3re jest po prostu … normalne, m\u0105dre, nie napuszone i nie zmienione przez pieni\u0105dz. Czy Janusz Wi\u015bniewski<\/a>, „polski Zegna” jak lubi\u0119 o nim m\u00f3wi\u0107. Skromny i s\u0142ynny krawiec miarowy, gdy\u0144ski klejnot, z bogat\u0105 dusz\u0105, wielkim sercem, \u015bwietnym rzemios\u0142em i rewelacyjn\u0105 herbat\u0105.<\/p>\n Z pieni\u0119dzmi jest jak z marketingiem – mog\u0105 by\u0107 narz\u0119dziem s\u0142u\u017c\u0105cym jasnej jak i ciemnej stronie mocy.<\/strong> Dzi\u0119ki nim mo\u017cna niszczy\u0107, jak i tworzy\u0107. Pieni\u0119dzmi mo\u017cna wesprze\u0107 organizacj\u0119 charytatywn\u0105 jak i kancelari\u0119 prawn\u0105, kt\u00f3r\u0105 wynaj\u0119to do \u015bcigania blogerki za „Ptasie Mleczko z Er”.<\/p>\n Nie wiem jaki poziom zysk\u00f3w jest godny cz\u0142owieka. Wiem tylko, \u017ce kasa zmienia ludzi.<\/strong><\/p>\n PS. Piosenk\u0119 i wpis dedykuj\u0119 startupom, kt\u00f3re zesz\u0142y z kanap i siedz\u0105 ju\u017c w przeszklonych biurowcach.<\/p>\n „Money, it’s a crime. Pink Floyd, Money<\/em><\/strong><\/p>\n
\nShare it fairly but don’t take a slice of my pie.
\nMoney, so they say
\nIs the root of all evil today.
\nBut if you ask for a raise it’s no surprise that they’re
\ngiving none away”<\/em><\/p>\n