{"id":2657,"date":"2014-03-12T17:51:15","date_gmt":"2014-03-12T17:51:15","guid":{"rendered":"https:\/\/kotarbinski.wordpress.com\/?p=2657"},"modified":"2019-02-14T19:14:25","modified_gmt":"2019-02-14T19:14:25","slug":"frontmani","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kotarbinski.com\/blogomarketingu\/frontmani\/","title":{"rendered":"Frontmani"},"content":{"rendered":"

To by\u0142 s\u0142otny, jesienny dzie\u0144. Plucha. Szczerze powiedziawszy – wali\u0142o \u017cabami. <\/p>\n

\"20140312-184100.jpg\"<\/a>
\nDo pi\u0119trowego budynku wesz\u0142a niemiecka \u015bwita. Na czele sam kolo\u0144ski prezes rozsiewaj\u0105cy upojny zapach Fahrenheita. Za nim dw\u00f3ch pomagier\u00f3w – jeden od finans\u00f3w, drugi od zakup\u00f3w. Tu\u017c za nimi drepta\u0142a drobniutko asystentka. W szpilach jak Eiffla. Wkroczyli dziarsko na korytarz. \u015awie\u017co wytarty przez babule\u0144k\u0119 w niebieskim fartuchu. R\u00f3wny krok boss\u00f3w przeklikiwany by\u0142 szpilkowym staccato. Gdy doszli do po\u0142owy korytarza co\u015b ich zatrzyma\u0142o. Mro\u017c\u0105cy krew w \u017cy\u0142ach wzrok pani ze szmat\u0105. – Gdzie mi tu!<\/em> – warkn\u0119\u0142a. Niemcy u\u015bmiechn\u0119li si\u0119, albowiem nie znali j\u0119zyka. Najszerzej u\u015bmiecha\u0142 si\u0119 boss g\u0142\u00f3wny. Wiedzia\u0142 z zamorskich krain, \u017ce \u00f3w gest mo\u017ce ratowa\u0107 \u017cycie. – Bokiem, bokiem! Nie mi tu \u015blady robi\u0107!<\/em> Tu\u017c za grup\u0105 \u015bcieli\u0142y si\u0119 trzy \u015bcie\u017cki bucior\u00f3w i delikatne kropki szpilek. – Guten Tag!<\/em> – zacz\u0119\u0142a asystentka post\u0119puj\u0105c kilka krok\u00f3w – wir sind …. <\/em>. Nie doko\u0144czy\u0142a. Babule\u0144ka ruszy\u0142a do ofensywy. – Gdzie! Albo bokiem albo czekaj\u0105 jak wyschnie!<\/em> Zamachn\u0119\u0142a si\u0119 szmat\u0105. To uniwersalny gest mi\u0119dzynarodowy. Pierwszy zrejterowa\u0142 boss. Za nim p\u00f3\u0142biegiem pod\u0105\u017cyli pozostali. Fahrenheit unosi\u0142 si\u0119 jeszcze d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119.<\/p>\n

Pierwsze wra\u017cenie w firmie zawsze robi\u0105 frontmani. To od nich zale\u017cy jak postrzegamy ka\u017cd\u0105 organizacj\u0119. W ka\u017cdym ochroniarzu, recepcjonistce, portierze czy sekretarce komasuje si\u0119 jak w soczewce swoista kultura organizacyjna. Na wielu bramkach, bramkach czy portierniach zdarza\u0142o mi si\u0119 s\u0142ysze\u0107 „ – A pan tu do kogo?<\/em>” Czy bardziej zdecydowane „– A pan tu czego?<\/em>” Je\u015bli by\u0142em casual<\/em>, bywa\u0142o \u017ce brakowa\u0142o formy grzeczno\u015bciowej. Czasem okazywa\u0142o si\u0119, \u017ce jaki portier – taki prezes. A czasem zupe\u0142nie inaczej. Tak dawno temu rozmawia\u0142em ze Zbigniewem Niemczyckim – arogancja recepcjonistek na samym dole, zamienia\u0142a si\u0119 stopniowo w coraz sympatyczniejszy kontakt. Bezpo\u015brednia asystentka okaza\u0142a si\u0119 niezmiernie przyjazn\u0105 osob\u0105. <\/p>\n

Matka karmi dziecko w centrum handlowym.
\n[OCHRONA] – Wyp… do pokoju dla matek! <\/em>
\n[PUBLIC RELATIONS] – Intencj\u0105 pracownika ochrony by\u0142o udost\u0119pnienie dedykowanego pomieszczenia, w kt\u00f3rym nasza klientka mog\u0142aby poczu\u0107 si\u0119 komfortowo<\/em>. <\/p>\n

Troch\u0119 szokuj\u0105ce? Na pewno, cho\u0107 zachowanie ochrony odrobin\u0119 skr\u00f3towo udramatyzowa\u0142em. Ale sam fakt mia\u0142 miejsce. [ Gazeta Tr\u00f3jmiasto<\/a> ] Wydaje si\u0119 bowiem, \u017ce gdyby uwaga matce zosta\u0142a zwr\u00f3cona w spos\u00f3b w\u0142a\u015bciwy – nie by\u0142oby ca\u0142ej sprawy. Jak i public relations nie musia\u0142oby zajmowa\u0107 kuriozalnego stanowiska. Frontmanem w centrum handlowym jest najcz\u0119\u015bciej w\u0142a\u015bnie ochroniarz. Ich rozpoznajemy natychmiast. By\u0107 mo\u017ce wielu z nich uznaje, \u017ce s\u0105 od pilnowania, a nie od u\u015bmiechania – tyle, \u017ce jak zwykle wszystko skupia si\u0119 na empatii i zrozumieniu roli, jak\u0105 si\u0119 pe\u0142ni w ka\u017cdej firmie. <\/p>\n

Klienci czy go\u015bcie nie musz\u0105 zna\u0107 struktury organizacyjnej. Nie interesuje ich, \u017ce centrum handlowe to jedno, firma ochroniarska to drugie, a sklep w galerii to trzecie. Identyfikuj\u0105 miejsce i mark\u0119, kt\u00f3ra ich go\u015bci. I na ni\u0105 przenios\u0105 swoje emocje – negatywne b\u0105d\u017a pozytywne. To pierwsze wra\u017cenie – naturalnej sympatii personelu, ch\u0119ci pomocy, \u017cyczliwo\u015bci, otwarto\u015bci czy pozytywnych emocji jest podstaw\u0105 zbudowania ka\u017cdej relacji. Tak rewolucjonizowano sie\u0107 Starbucks – zaczynaj\u0105c od zatrudniania tych, kt\u00f3rzy po prostu … lubi\u0105 innych ludzi. <\/p>\n

Frontman nie jest stanowiskiem. To raczej stan umys\u0142u<\/strong>. W godzinach pracy s\u0105 nimi recepcjonistki. Noc\u0105 – pracownicy ochrony, portierzy czy cho\u0107by serwis sprz\u0105taj\u0105cy. Szanujmy ich. To na nich trafi\u0107 mo\u017ce zb\u0142\u0105kany klient czy mi\u0119dzykontynentalna rozmowa telefoniczna. Nawet w \u015bwiecie standardu komunikacji elektronicznej. <\/p>\n

Co z Niemcami z naszej historii? Autentycznej, dodam. Nigdy nie pojawili si\u0119 ponownie we wspomnianej firmie. Wykre\u015blono j\u0105 z wszelkich kontakt\u00f3w. Reprezentowali du\u017c\u0105 grup\u0119 zakupow\u0105 i przyjechali podpisa\u0107 ju\u017c w zasadzie gotowy kontrakt. Mia\u0142 by\u0107 czyst\u0105 formalno\u015bci\u0105. Polski management by\u0142 zdezorientowany ca\u0142\u0105 sytuacj\u0105 – pracowali nad projektem kilka miesi\u0119cy. Dzi\u0119ki sprawno\u015bci asystentki w wy\u015blizgiwaniu si\u0119 z niezr\u0119cznych sytuacji, nigdy nie poznali dw\u00f3ch prostych powod\u00f3w. Pierwszym by\u0142 b\u0142\u0105d w kalendarzu asystentki i przybycie na miejsce o dobrej godzinie, ale dzie\u0144 wcze\u015bniej. Drugim – ura\u017cone do b\u00f3lu ego prezesa, kt\u00f3ry wy\u0142\u0105cznie gronu zaufanym o\u015bwiadczy\u0142, \u017ce nigdy nie podpisze \u017cadnego kontraktu z firm\u0105, w kt\u00f3rej gestem powitalnym jest zamachiwanie si\u0119 szmat\u0105 do pod\u0142ogi. <\/p>\n