Wrabiani w mango

Dziewczyna wzięła szklany pucharek i wrzuciła do środka cztery kostki lodu.

Dopełniła mlekiem i organicznym kefirem z discountu.

Następnie urządzeniem przypominającym pipetę tudzież kroplomierz dodała pięć kropli starannie odmierzonego syropu z mango. Aptekarsko. Pięć kropli. Ni mniej ni więcej. Ozdobiła na koniec szklanicę smętnie wiszącym frędzlem owocu z puszki i podała na tacy. Procedura taka. Osiem złotych. Ni mniej ni więcej. Lód, woda i piana – przyjaciel barmana.

Jesteśmy wrabiani. Na każdym kroku i o każdej porze. Do soku pomarańczowego dodają nam wody. Zamiast oryginalnej wody dają inną wodę. A moje ulubione Martini (nie zawiera lokowania produktu) to nie to samo Martini co z Niemiec. O chemii nawet nie wspomnę. Robią nas w mango w pubach, knajpach, restauracjach i wszelkiej maści przybytkach. Dlaczego? Bo się nie znamy. Ot, zagwozdka.

Kiedyś w eleganckiej knajpie w Zakopanem zamówiłem stek z rekina. Tak, sytuacja była iście absurdalna. Stek? Z rekina? W Zakopcu? Nie pamiętam już powodów owej abberacji. Niemniej rozmowę z kelnerem owszem
– Niech Pan mi powie, jak mam poznać, że jest to stek z rekina? Nigdy w życiu go nie jadłem i nie mam pojęcia jak on smakuje.
– Ależ proszę mi wierzyć na słowo!
– Wie Pan, słowo fajna sprawa, ale czy jakiś rekinologiczny dowód jest dostępny?
I tak w koło Macieju. Jakiż bowiem dowód oryginalności steku z rekina mógłbym dostać w Tatrach? Do dziś wierzę, że jadłem stek z ryby. Rekina nie udowodniono.
Kiedyś w Poznaniu kelner wmawiał mi, że do tatara spożywa się wyłącznie ocet balsamiczny [ Smakiem wzięty z półobrotu] i tylko ostatnie rednecki zamawiają do niego maggi.

Takich sytuacji mamy setki, tysiące, może nawet miliony. Zarabianie pieniędzy bazujących na niewiedzy, nieświadomości klienta, swoiste „cwaniaczenie” na wszelkiej maści sposoby. Wtłaczanie biznesu w ramy kombinacji, manipulacji, a nie wartości dobrego rzemiosła, jakościowego produktu i adekwatnej do tego ceny. „Dobrym” przedsiębiorcą staje się zarabiający na wrabianiu w mango swoich klientów, a nie biznesowej solidności. Dzięki właśnie takim kombinacjom czy gwiazdkach w umowach, dyskusje o marketingu bywają trudne, ponieważ wielu przedsiębiorców oczekuje dostarczania socjotechnicznych narzędzi do typowego wciskania małpie kitu lub maskowania. A jest to dziś wybitnie krótkowzroczne.

Kiedy 27 kwietnia rozmawialiśmy z Pawłem Sito na antenie TOK FM [ posłuchaj ], wróciliśmy do międzywojennej zasady JEEN sformułowanej przez inż. Kazimierza Szpotańskiego – założyciela i dyrektora Fabryki Aparatów Elektrycznych w Warszawie. Skrót oznaczał Jakość – Estetykę – Ekonomiczność – Nowoczesność. Szpotański wprowadzał tę zasadę w życie – opisuję go w Sztuce Rynkologii. Z warsztatu w 1918r. rozwinęła się firma zatrudniająca 1.500 osób po 21 latach. Kupiecka czy rzemieślnicza rzetelność po 1945r. nabrała innych barw. Dziś może warto wracać do podstaw budowania swoistego „gospodarczego szlachectwa” – istoty przedsiębiorczości opierającej się o realne wartości, a nie klasyczne „krojenie naiwnych”.

Szukajmy dobrych wzorców. Punktów odniesienia. Również smakowych. Pierwsze w życiu ślimaki jadłem w uroczej knajpce na Montmarte dzięki zaproszeniu Piotra Moszyńskiego. Wiedział po prostu gdzie są dobre. A jak się robi koktajl z mango? Wrzuca się i miksuje świeże i dojrzałe owoce. Pomijając, że u nas one nie rosną. Może warto wykorzystać inne? Prawdziwe mango widziałem raz w życiu. W Lubljanie na lokalnym targu. Wielkości sporego melona. 10 euro. Sztuka. Wzorzec. Jak metr. Smaku nie zapomina się do końca życia.